Beijing is een stad dat heel veel te bieden heeft. Er zijn vele tempels, het mausoleum van Mao, de Chinese Muur, De verboden stad, ondergrondse stad, het plein van de hemelse vrede en het straatleven om maar een paar dingen te noemen.
Zelfs in Beijing was wij een bezienswaardigheid. Je werd nagestaard en als je langs een groepje Chinezen liep die met elkaar aan het praten waren, dan viel plots het gesprek stil. En als je hen gepasseerd was, dan hoorde je ze erna lachen. Dat is wat ze toch regelmatig doen. Dit schijnt vrij normaal te zijn als men zich niet helemaal gemakkelijk voelt. Zo reden we eens langs een vrachtwagen die om een boom gekruld stond en onze buschauffeur moest hier hartelijk om lachen. Wij vonden dit nogal vreemd, maar dit schijnt nu eenmaal bij de Chinese cultuur horen.

De ondergrondse stad hebben we niet bezocht. Men was destijds nogal bang voor een oorlog en daarom hebben ze onder een groot gedeelte van Beijing een tunnelstelsel gegraven om zich zodoende tegen deze oorlog te beschermen. Maar om een of andere reden werd hier door de lokale vvv geen aandacht aan geschonken.