Hoian is een klein dorpje dat bekend is vanwege de textielindustrie en de kunstenaars. Bij de textielindustrie moet je niet denken aan grote rokende fabrieken, maar het zijn eigenlijk huis ateliers. Als je door het plaatsje loopt kan je ook niet om de klerenzaken en de kunstateliers heen. Ik kwam hier in gesprek met een Engels stelletje en die adviseerde me om hier een pak te laten maken. Hoewel ik geen pakken draag en ook niet nodig had wilde ik wel een kijkje nemen in zo’n atelier. De Engelsen hadden mij een adresje gegeven, het was een redelijk groot gebouw waar vele kleine ateliers gevestigd waren.Overal waar je keek zag je rollen met allerlei soorten stof. Na een tijdje gezocht te hebben vond ik het atelier waar ik moest zijn. Ik kreeg daar een stapel zeer moderne modeltijdschriften voor mijn neus. Elk kostuum dat ik het tijdschrift stond, konden zij maken voor een luttel bedrag van 25$. Voor dat geld kon ik het niet laten om er toch maar eentje te laten maken. Nadat alle maten waren opgemeten mocht ik weer gaan, om de volgende dag het pak op te komen halen. Ik was verrast over de kwaliteit en afwerking. Nu had ik wel een pak, maar wilde hier niet nog 2,5 maand mee rond zeulen. Dus maar even naar het postkantoor om het naar huis te sturen. Ik ben ook nog bij My Son geweest. Dit is een ruïne/tempelcomplex vlakbij Hoian. Het stampt uit het Champa koninkrijk ( 2e t/m 15e eeuw) en was het intellectuele en spirituele centrum. Helaas is het complex grotendeels verwoest tijdens de Amerikaanse oorlog. De meeste gebouwen werden overwoekerd door planten en bomen. Ik hoopte dat Angkor Wat (in Cambodja) minstens zo mooi was, want daar zou ik over ongeveer een maand zijn.