Toen ik aankwam in Sapa bemerkte ik dat ik mijn jas had laten liggen in Hanoi. Op zich niet zo’n groot probleem want ik moest toch nog terug naar Hanoi, maar de nachten tijdens de trekking konden nogal wel eens fris zijn. Ik die avond nog op zoek naar een jas, maar dat viel niet mee. Sapa is behoorlijk toeristisch en dit soort artikelen verkochten ze niet. Het enige wat ik kon krijgen was een vest gemaakt voor de toerist om aan de muur te hangen. Dit maar gekocht want het is altijd beter dan niets en had direct mijn eerste souvenir gekocht. De volgende morgen moest ik vroeg op, want we hadden een lange dag voor de boeg. Al vrij snel liepen we door de rijstvelden. Gisteravond had het nog flink geregend, hierdoor was het erg glibberig op de rijstvelden. Ik was wat voorzichtig, ik had geen zin om uit te glijden en lang uit met mijn video en foto spullen in het rijstveld te liggen. Mijn gids balanceerde zonder enige moeite over de rijstvelden. Dit was toch wel een beetje frustrerend, maar wat doe je eraan . Aan het einde van de middag kwamen aan bij het plaatsje waar we zouden overnachten. Een plaatsje is een groot woord, want er stonden maar een handjevol huizen. Vanuit het dorpje had je een schitterend uitzicht over de rijstvelden. Dit waren de mooiste rijstvelden die ik ooit gezien had. En ook het ‘hotel’ was prachtig, we werden ondergebracht bij een lokale boer. Het was er primitief, geen stroom, geen douche of warm water. Maar eigenlijk mis ik dat ook niet zo tijdens de vakantie. Na een goede maaltijd en nachtrust moest we volgende dag weer vroeg op pad. Maar dat viel wat tegen, want het regende. We hebben nog even gewacht op beter weer, maar dan hadden we de hele dag kunnen wachten. Dan maar op pad in mijn paarse poncho, die gids nog in Sapa voor mij had gekocht. Deze dag was wat minder, want door de regen waren niet alleen de rijstvelden glad, maar ook de normale paden waren veranderd in gevaarlijke modderpaden. Na weer een goed lokaal ‘hotel’ werd ik de volgende dag wakkeer door zachte muziek en gezang. Beneden in de grote slaapkamer van de familie zaten en man en een vrouw, beide prachtig gekleed aan het bed van een oude vrouw. Dit bleek de medicijnman te zijn (en zijn vrouw), de oude vrouw was al een tijdje ziek en wilde niet beter worden en daarom hadden ze de medicijn man gevraagd langs te komen. Deze dag was er ook weer eentje om in te lijsten. Ik kwam in kleine dorpjes waar bijna geen andere mensen kwamen. Het was zelfs voor de gids niet mogelijk met hen te praten. Ze konden elkaar gewoonweg niet verstaan, de dorpelingen spraken geen Vietnamees, maar spraken een dialect dat alleen in de bergen woonden. Op een gegeven ogenblik zaten we even uit te rusten vlakbij een van de huizen. Na een paar minuten kwamen de bewoners even kijken. Ze wilde die gekke blanke man toch wel zien. Ze waren erg verlegen, elke keer als ik hun kant opkeek, wendde zij een blik af. Ik wilde hier wel een foto van maken, maar de gids raadde dat af. Deze mensen waren dat niet gewend en hij wist niet hoe ze hier op zouden reageren. Deze avond kreeg ik een waarachtig feestmaal voorgeschoteld met heel veel rijstewijn, dus dat was weer een zeer goede nachtrust. De volgende dag was de gids nogal ziek van de drank van gisteravond. Het looptempo lag nu een stuk lager en rond het middaguur kon hij niet verder. In dit dorpje heeft hij twee taxibrommertjes ingehuurd om ons terug te brengen naar Sapa. Ik wist toen al dat deze vier dagen in de bergen van Sapa het hoogtepunt van Vietnam zouden worden.