Ushuaia, gelegen op het Argentijnse eiland Tierra del Fuego, is de 's werelds meest zuidelijkste stad. Argentinie claimt een groot gedeelte van de eilanden Tierra del Fuego op, met inbegrip van het grootste eiland Tierra del Fuego of Staten eiland. Het overige gebied behoort toe aan Chili. Het gebied is beslaat 21263 km2 en er wonen 101079 mensen. Wat neer komt op 5 inwoners per vierkante kilometer!

Ushuaia ligt aan The Beagle Channel, waardoor dit een goede plaats is om naar Antarctica af te reizen. Daarnaast worden er ook heel wat boottochtjes aangeboden op The Beagle Channel.

Een andere attractie is het Nationaal Park op Tierra del Fuego. Een klein gedeelte is opengesteld voor publiek, waar een aantal wandelpaden zijn uitgezet.

In de bergen achter Ushuaia ligt de Martial Glaciar. Van de gletsjer is niet echt veel meer over. Je kan totdat aan de gletserrand komen, maar dit bleek geen ijs te zijn, maar alleen een plakaat sneeuw. Hoger in de bergen zag je nog wel stukken ijs liggen, maar zoals op meerder plekken in de wereld zie je de gletsers 'terugtrekken'.


Door deze attracties en het lekkere klimaat rond de jaarwisseling is het hier in die periode ook erg druk. De lokale middenstand heeft hier behoorlijk op in gespeeld en het centrum van Ushuaia bestaat dan ook alleen met uit restaurants, cafe's en souvernirswinkeltjes.

Ik arriveerde in Ushuaia op oudjaarsavond (2005). In Buenos Aires had ik al een bed & breakfast geboekt, want ik had al begrepen dat het in Ushuiai erg druk was. Achteraf gezien was het maar goed, want er was geen slaapplaats meer te krijgen. Ik kwam in de B&B gelijktijdig aan met een Brazilaans stelletje. Gezamelijk zijn we Ushuaia in gegaan om wat te gaan eten. Dit viel erg tegen want bijna elk restaurant was gesloten. Uiteindelijk zijn we terecht gekomen in een Irish Pub en zijn hier de hele avond bljiven hangen en hebben hier het nieuwe jaar ingeluid. Dit ging wel iets anders dan in Nederland, want er werd geen vuurwerk afgestoken. Vlak voor 12 uur werden kleine fluitjes uitgereikt en al fluitend luidde we het nieuwe jaar in. Buiten was het pas net donker geworden. Tot 11 uur was het namelijk nog gewoon licht. Rond de klok van half twee zijn we weer richting de B&B gegaan. Vreemdgegnoeg was het helemaal uitgestorven op straat, oud&nieuw is hier blijkbaar minder belangrijk dan in Nederland.

De volgende dag werden we verrast door de vriendelijkheid van de Argentijnen. Het Brazilaanse stel had in het vliegtuig naar Ushuaia een Argentijnse man ontmoet die in Ushuaia woonde. Deze Argentijn had aan de Brazilaan voorgesteld om naar het Nationale Park te gaan. Omdat het park zo'n 10 kilometer buiten de stad lag, vroeg ik of ik een lift kon krijgen. Dit was geen probleem, maar het bleef niet bij een lift. De Argentijn stond erop dat hij ons zou rondleiden en fungeerde als uitstekende gids. Ik was een beetje bang voor het feit dat hij aan het einde van de dag om een bijdrage zou vragen, Maar niets was minder waar. Toen we aan het einde van de dag nog even een cafeetje binnenstapten, wilde hij eigenlijk niet dat we zijn drank betaalde. Dit was voor mij een zeer vreemde gewaarwording, dit heb ik nog nooit meegemaakt tijdens mijn reizen. Nu ging de vriendelijkheid van deze man nog veel verder, want elke avond kwam hij ons ophalen om te gaan eten in Ushuaia. Het was in het begin wel een beetje wennen, want hij kwam altijd vrij laat voorrijden. Meestal kwam hij rond 10 uur pas voorrijden. De Argentijnen eten namelijk erg laat, normaal gesproken begint het in een restaurant pas om een uur of elf druk te worden.